این چه روزگاری است که در آن

ظالم  حاکم است و مظلوم محکوم

من نمی دانم این چه رسمی است که در آن

دیو سیاه غالب است و سفیدی مغلوب

آه چه شگفت است که خوبان شده اند خوار

و سفیدی شده پنهان

من نمی دانم که چرا هیچ کسی نیست

 که فریادی زند ظالم را

و چرا هیچ کسی نیست

که ستاند حق این مظلوم را

بار خدایا

چرا از خوشی و سفیدی و شهر یه رنگ

نیست تنها به جز در خفیه سخن

این چه رسمی است که در آن

همه گشتند سیه

وچرا هیچ کسی نیست که درخشد چو مه

انگار که در بیداری همه خوابند و نمی بینند

انگار همه مردند

حتی یه نفر نیست که دمد ندای حق را

همه گشتند زبون همه گشتند خوار

گویی همه خوابند گویی همه مردند

همه ما بدون اراده به دنيا مي آييم

با حيرت زندگي ميکنيم و با حسرت ميميريم

اين است مفهوم زندگي کردن 

پس هرگز به خاطر غمهايت گريه مکن

و مگذار اين زمين پست

شنونده آواي غمگين دلت باشد

افسوس...آن زمان که بايد دوست بداريم

کوتاهي ميکنيم

آن زمان که دوستمان دارند

لجبازي ميکنيم

و بعد...براي آنچه از دست رفته

آه مي کشيم...

چرا رنگ عشق سیاهه   چرا گریه تنها راهه

چرا غم نشسته بر جان   با سیاه دنیا تباهه

می خوام من همین حالا داد بزنم  حرف دلمو این دفعه فریاد بزنم

بابا بسه دیگه بسه مشکی پوش   با سفید بکش یه خط گنده روش

دیگه ما غم نمی خوایم   ناله رو از سر نمی خوایم

کار مشکی تمومه   یه رنگ ساده تر می خوایم

رنگ عشق من سفیده   مثل دندونای معشوق

آبیه زلاله دریا   مثل قطره های بارون

قرمزه رنگ دل من   مثل خون تو رگامون

مهم اینه که بمونه   همیشه یه رنگ دلامون

سروده شده در ۲۱/۱۰/۸۴